Maar laten we misschien beginnen bij het begin. Dit is het tweede "rouwboek" van Conny Palmen. Na machtig mooie I.M. over haar overleden liefde Ischa Meier is er nu "Logboek van een onbarmhartig jaar". Opnieuw is Connie Palmen weduwe geworden. Haar grote liefde Hans Van Mierlo is overleden en 48 dagen na zijn dood begint ze haar gedachten, haar handelingen, haar pijn, haar verwerkingsproces op te schrijven. Ongegeneerd.
Dit is geen dagboek in de klassieke zin van het woord, maar eerder een verslag van haar leven na Van Mierlo. Het is duidelijk dat ze haar man niet alleen geestelijk maar ook fysiek heel erg mist. En dat uit zich in de meest prachtige zinnen.
Want hoe erg het ook klinkt, een schrijver is op z'n best als hij of zij afziet. Boeken die geschreven worden vanuit een zekere woede, pijn, verdriet zijn vaak veel intenser dan wanneer de schrijver gelukkig is.
Ik weet het, het is heel erg cru wat ik zeg. Maar verdorie, wat een mooi logboek zeg. Ik heb nog nooit zoveel onderlijnd in een boek. Wat een straffe schrijver is Connie Palmen toch geworden.
Word je verdrietig van dit boek? Neen, echt niet. Het toont alleen maar hoe mooi liefde kan zijn. En da's nooit een triestige of kleffe boodschap.
Prachtig gewoon.