Hoe een verloederde buurt plots weer hip wordt.

Ik vind het knap.

HCTN TRAILER from Here Comes the Neighborhood on Vimeo.

Jacques Bloch, de bekende Gentse patissier.

Zo luidt de titel van het bakboek, samengesteld door Stefan Elias - een oud medewerker van de gerenommeerde bakker uit de Veldstraat in Gent.





Ik moet eerlijk bekennen dat ik toch wel wat getwijfeld heb om dit boek te kopen. Ik heb het nogal voor mooi gebonden boeken met een harde kaft... maar da's eigenlijk een behoorlijk foute manier om een bakboek te kiezen. Ik vond 19,90 € nogal veel voor zo'n klein boekje. Daarom heb ik echt de tijd genomen om het boekje eens goed te bekijken, en het zag er allemaal toch relatief simpel uit.

Bovendien staan er heel wat recepten in waarvoor Bloch echt geroemd was zoals zijn pain à la grècque, Gentse mastellen of zijn appelbollen. Heel veel broodrecepten vind je erin terug, maar ook taarten, koekjes en zelfs pizza's (maar dan de vervlaamste versie). En wat ik vooral apprecieer is dat het geen recepten zijn die je overal in andere bakboeken vindt.



Je voelt echt dat het boek gemaakt is door een bakker die houdt van zijn stiel. En ik kan daar alleen maar blij om zijn. Ik heb er al de koekjes met kriekjes uit gemaakt en dat was echt heel simpel om te doen. Mijn volgend project is het pain à la grècque, want daar ben ik toch benieuwd naar.

Wat ook leuk is aan het boekje dat er veel aandacht is voor de historie van de zaak zelf. Over de oprichters, het interieur, de sluiting... is wel eens leuk om te lezen. Ook vind je her en der tips en tricks om je ingrediënten te kiezen of hoe je moet werken.

Heb best wel veel bijgeleerd met dit boekje, en ik ben dan ook blij dat ik het heb. Ik zal het koesteren, net als mijn herinneringen. En achteraf bekeken, is zo'n klein boekje een pak handiger dan een groot, mooi uitgegeven boek.

Het enige nadeel aan dit boekje is dat het slechts op bepaalde plaatsen verkrijgbaar is (in Vlaams-Brabant dan toch). Ik heb het gevonden in de Fnac...

Echte must voor iedereen die houdt van bakken, of je nu Bloch gekend hebt of niet.

Koekjes bloggen van Bloch...

De Gentenaars onder ons, weten meteen over wie ik het heb als ik naam "Bloch" laat vallen. Bloch was lang een gerenommeerde patisserie in de Veldstraat. Het was daar bijna altijd tot buiten aanschuiven. Gesneden brood kon je daar niet krijgen, want dat bewaarde minder lang... en dan zouden de wachtrijen nog langer geweest zijn. Er was daar ook een cafetaria waar je heerlijke appelbollen kon krijgen en ander lekkers. Maar helaas heeft het een aantal jaren geleden zijn deuren gesloten. Gelukkig zijn z'n recepten bewaard gebleven. Meer zelfs, er is zelfs een heus boek uit. Dat bespreek ik hier binnenkort op de blog.

Het recept voor deze koekjes komen dus van Bloch. 't Is echt heel gemakkelijk om te maken, het enige wat je moet kunnen is precies afwegen. Tot op de gram dus.





Wat heb je nodig voor 30 stuks ?

55 g boter op kamertemperatuur, zacht dus maar niet gesmolten
65 g bloemsuiker
45 g ei
100 g bloem
1/4 vanillestok
1 snufje zout
9 gekonfijte kersen (bij Aveve)

Snij het stukje vanillestok middendoor en haal er met een scherp mes het merg uit. Doe het merg bij de boter samen met de bloemsuiker en het snufje zout. Klop hevig tot de boter de suiker opgenomen heeft. Het kan zijn dat het nog wat droog is, maar dat geeft niet. Doe er nu het ei bij en meng goed. Nu mag er de bloem bij. Meng goed, maar kneed niet! Het deeg mag vrij ruw zijn.

Doe het deeg in een spuitzak en spuit op een met boterpapier beklede bakplaat de koekjes. Hou zo'n 4 cm ruimte tussen de koekjes. De hoopjes mogen zo groot zijn als een dikke verse kers. Heb je geen spuitzak? Geen probleem, met een lepeltje gaat het even goed.

Snij de kersen in vier en druk ze op het koekjes deeg.

Bak gedurende 12 minuutjes in een voorverwarmde oven op 180°.

Je ziet het, moeilijk is het niet.

Oh nee....

pffft...

Een blaffend konijn in Museum M.

Zolang mijn kop nog vol snot zit, ik als een overenthousiaste zeeleeuw klink, en mijn eten naar karton proeft, kan ik maar moeilijk nieuwe receptjes bloggen, denk ik zo. Tenzij je graag karton eet natuurlijk, maar ik betwijfel het. Of het zou met een goei sauske moeten zijn, maar aangezien dat laatste mij weinig zegt, is het hier nog steeds kinneklop. Qua receptjes dus.

Wat ik wel gedaan heb, is een zondagnamiddag vertoeft in Museum M in Leuven. Ik kom daar regelmatig, 't is dan ook het enige museum dichtbij. Het suikermuseum in Tienen niet meegerekend, want daar kom ik niet echt aan mijn trekken. Suiker is om in taarten te doen, niet om naar te kijken.

Museum M dus. Mijn hoofddoel was een overzichtstentoonstelling van Dirk Braeckman, een van de weinige Belgische kunstfotografen. Ik was blij verrast. Ik kende zijn werk eigenlijk niet, maar 't sprak mij enorm aan. Heel donker, heel apart. Mooi. Echt.






Maar er was eigenlijk veel meer te ontdekken. Er was een expositie met een soort staketsels, ik weet eerlijk gezegd niet meer van wie, maar dat was minder mijn ding.





Wat ook zeker de moeite waard was, was de overzichtstentoonstelling van striptekenaar Charles Burns. Ik ben geen liefhebber van strips, nooit geweest - zelfs als kind niet, maar toch vond ik zijn grafische, absurde stijl echt wel de moeite. Was een leuke ontdekking.

Wat ik ook heel geestig vond waren de video-installaties van Mika Rottenburg. Heel tof om te zien, en een aparte opstelling ook. Zeer fijn.

Ik wou, is een expositie voor jong en oud. Prachtige portretten van Ingrid Godon gecombineerd met teksten van Toon Tellegen. Knap.

Trouwens, toen ik naar buiten keek, zag ik een soort Magritte-achtig tafereeltje dat ik moest vastleggen. En hier bloggen dus.



Hopelijk binnenkort weer receptjes. Nog eventjes geduld...

Kunst met... zout.

Ugh!

Jullie weten genoeg zeker?

Vivian Maier, een wonderbaarlijk verhaal.

Dit is een verhaal dat ik hier al langer had willen vertellen, maar ik kwam er gewoon niet toe. Het is zo'n typisch "ontdek de kunstenaar na zijn/haar dood" verhaal. Toen John Maloof, een gast die in Chicago woont een doos kocht met fotonegatieven, wist hij al vrij snel dat hij de foto's in handen had van een begenadigd fotograaf. Het waren foto's van de totaal onbekende Vivian Maier.






Vivian Maier heeft voor het overgrote gedeelte van haar leven gewerkt als nanny voor rijke families in Chicago en New York. Tijdens haar vrije dag trok ze, gewapend met een rolleiflex camera, door de straten op zoek naar bijzondere taferelen. Dat ze een uitzonderlijke gave had om de dingen met een ander oog te bekijken, staat buiten kijf.





Vivian Maier heeft altijd bewust in het grote onbekende geleefd. Ze heeft nooit haar foto's ook maar aan iemand getoond. Ze leefde volledig op zichzelf en had enkel contact met de kinderen die ze met veel liefde heeft opgevoed. Toen Vivian op latere leeftijd aan lager wal geraakte, hebben diezelfde kinderen ervoor gezorgd dat ze niets tekort kwam.





Toen John Maloof eindelijk haar naam tussen de vele negatieven vond, ging hij onmiddellijk op zoek naar haar en vond op het internet een overlijdensbericht. Je was net 3 dagen daarvoor gestorven. Ze heeft nooit de terechte hype rond haar persoon meegemaakt, en da's waarschijnlijk maar goed zo.





Ik ben alvast een heel grote fan van haar werk. Hieronder vind je een korte reportage over haar leven en haar werk. Echt het bekijken waard. En die John Maloof, da's nen ok kerel als je het mij vraagt.




En hier vind je haar officiële website. Ga het zeker eens bekijken. 't Is de moeite.

Meesterlijk Mastercab

Je moet al een redelijk fervent luisteraar zijn van Studio Brussel om de tweekoppige Belgische band Mastercab te kennen. Nochtans mogen ze voor mijn part gerust meer gedraaid worden want hun muziek is echt wel vrij uniek.





Mastercab valt niet zomaar in een hokje te duwen, toch niet qua genre, maar wel eerder qua sfeer. Het voelt een beetje bevreemdend maar toch vertrouwd aan. Het is de ideale muziek wanneer je 's avonds laat, alleen op de autosnelweg zit en naar huis rijdt. Zacht, maar toch doordringend. Ik vind het alvast een fijne plaat. Zo eentje waar je bij elke luisterbeurt weer iets nieuws ontdekt. En dat komt niet zo vaak meer voor. Liedjes als Home, June, Concorde en Harbor, kruipen stiekem onder je huid en ze laten je niet meer los. Fijn zo.





Trouwens, de foto's op de CD zelf zijn gemaakt door de hier eerder besproken Veronika Pot. En het mag worden gezegd, de foto's passen perfect bij de opzet van de plaat.

Echt de moeite waard om te ontdekken dus. Je kan de cd trouwens beluisteren via spotify.