De Voedselzandloper op een bedje van spinazie

Over de nieuwe hype rond "De voedselzandloper" is het laatste woord nog niet gezegd. Ook hier niet. Ik heb mij zaterdag het boek van Kris Verburgh aangeschaft en heb het meteen in één ruk uitgelezen.




En da's meteen al een goed teken, want het is echt heel vlot geschreven... op een paar technische bladzijdes na. Het is geschreven vanuit een schijnbaar wetenschappelijk oogpunt, en da's prima, maar het is meteen ook zijn grootste zwakte.

Stellingen aantonen is één ding, maar je moet ze ook kunnen omzetten naar de praktijk. Met lekkere recepten bijvoorbeeld. Want je kan nu niet beweren dat de recepten achteraan ergens op lijken. En dat is dan nog vriendelijk uitgedrukt. Hoe goed wetenschappelijk onderbouwd een dieet ook is, zonder een praktische uitwerking kom je nergens. Je mag nooit van je lezers verwachten dat ze zomaar zelf beginnen te experimenteren.

Gelukkig heb ik daar minder moeite mee. Maar daar kom ik later nog eens op terug. Eerst uitleggen wat die voedselzandloper nu eigenlijk is.

Het zijn 2 piramides die in spiegelbeeld tegenover elkaar staan. De bovenste piramide zijn de dingen waarvan je minder of helemaal niet mag eten. De onderste piramide is wat je ter vervanging kan eten.

Bijvoorbeeld snoep kan je vervangen door zwarte chocolade, noten, sojapap of sojayoghurt.

Tot zover is het duidelijk.

Hij houdt er drie basisprincipes op na:

1. Suikers (koolhydraten) zijn niet gezond, ze zijn zelfs zeer ongezond
2. Kijk uit met eiwitten (en eiwitrijke diëten)
3. Vetten zijn gezonder dan gedacht


Mag niet:

Het komt eigenlijk hier op neer: vermijd zoveel mogelijk dierlijke melkproducten (behalve kaas???), frisdranken, (drink)yoghurt en fruitsappen allerhande uit de supermarkt - ook de zogenaamd verse).

Vermijd brood, pasta, rijst en aardappelen.

Eet liefst geen rood vlees (varken, rund, schaap, paard), fastfood en gefrituurd voedsel.

Geen producten met suiker in zoals koeken, gebak, snoep, ijs...

Ook Omega 6-rijke oliën, margarine, boter, vetrijke sauzen, zout en suiker en ook eventueel medicatie.

Mag wel:

Je mag dit allemaal vervangen door water, groene en witte thee, gemberthee, rode wijn, plantaardige melk (zoals soja of rijstmelk), koffie en zelfgeperst fruitsap.

Suikervervangers (genre agavesiroop, ahorn, stevia... maar geen chemisch spul zoals aspartaam), gezonde smaakversterkers, gezonde oliën (zoals olijfolie)

Vette vis en gevogelte, eieren, kaas, tofoe en quorn

Havermoutpap (fungeert als broodvervanger), peulvruchten, paddenstoelen, fruit en groenten.

Hij legt bij elk item aan de hand van wetenschappelijk onderzoek uit waarom je iets wel of niet mag eten. Maar helaas is dit onderzoek vaak uitgevoerd op muizen en wij zijn nog altijd geen muizen. Allez toen ik deze morgen in de spiegel keek zag ik geen muis. :-) (flauw dubbelzinnig grapje, ik weet het, maar anders wordt het hier té serieus).


Bon, ik volg deze jonge arts (de schrijver is echt nog maar 27 jaar) toch voor 80% in zijn verhaal.

Veel vlees eten is niet gezond, zelfs al zeg je dat we al duizenden jaren vlees eten. Da's waar, maar die bizons werden niet gekweekt in stressvolle stallen, kregen geen antibiotica ingespoten en ander fraais wat het daglicht niet mag zien). Diëten op basis van veel proteïnen en veel vlees kunnen gewoon niet gezond zijn, wat ze ook mogen beweren. Oké, je valt er veel en heel snel van af. Da's waar. Maar waarom moeten je nieren en lever in perfecte conditie zijn als je eraan begint? Da's toch op z'n minst raar???? En ik blijf erbij diene BDW ziet er NIET goed uit.

Soit, we wijden af.

Geraffineerde koolhydraten en suikers zijn niet goed. Daar volg ik hem volledig in. We hebben geen nood aan wit brood, witte rijst, koekjes, kleurrijke snoep, frieten en dies meer. Deze dingen moeten een uitzondering zijn en niet de norm.

Maar hij vindt ook (althans dat interpreteer ik toch zo) dat bruine rijst, speltbrood, volgranenpasta's en zo ook niet gezond zijn. Eigenlijk zegt hij er helemaal niets over. En dat vind ik op z'n minst raar. Heel raar eigenlijk.

Dierlijke melkproducten zijn volgens hem ook niet goed. Het is geweten dat melk zorgt voor osteoporose in plaats van het te voorkomen. Als je veel calcium moet innemen doe je dat beter via groene groenten zoals broccoli, spinazie en dergelijke... Volgens de auteur mag je kaas dan weer wel eten. En da's op z'n minst vreemd. Voor mij niet gelaten, ik eet het graag. Maar ik ga toch wat minderen, als je het niet erg vindt.

Hij is een fervente aanhanger van vette vis. Ik ook. Maar alleen maar vette vis? Serieus?

We weten allemaal dat frisdranken, bier, fruitsap uit een pak niet zo gezond zijn. Niets nieuws onder de zon. Voor de mensen die hun wenkbrauw fronsen bij het lezen van fruitsap... je moet eens op het pak zien... daar zitten meer kcal in dan in gewone cola.

Mijn conclusie: ik was sowieso al van plan om minder koolhydraten te eten (zoals brood, aardappelen, ed...). Maar ik ga ze niet volledig laten vallen. Bruine rijst en zo blijf ik eten. Niet dagelijks maar toch heel regelmatig.

Hij pleit voor een ontbijt op basis van havermoutpap (met rijst of sojamelk). Voor veel mensen zal dit al héél moeilijk zijn om vol te houden. Voor mij niet, ik ben dol op het spul.

Rijst en dergelijke kan je vervangen door quinoa en linzen. Voor mij ook niet moeilijk, want ik lust het enorm.

Fin, voor mij is dit dieet (eh sorry, levenswijze) op mijn lijf geschreven. Maar ik vrees dat veel mensen er moeite mee zullen hebben. Zeker de carnivoren en broodvreters onder ons.

En het zal ook alleen maar slagen als hij BETERE recepten in zijn boek verwerkt. Ik ga er hier een aantal posten (er staan er zelfs al een aantal op de blog).

Ow ja, ik was de "originele invalshoek" vergeten. Elk dieet moet zich een beetje onderscheiden van de andere. Dit is dus een dieet om gezond ouder te worden en dus eventueel langer te leven. 't Is een invalshoek als een andere. Maar wat malen de mensen erom? Wie dit boek koopt, wil vermageren. Punt.

Als je er ook nog gezonder van gaat leven, is alleen maar mooi meegenomen. Toch?

Voor rare mensen zoals ik die dol zijn op havermout, linzen, vette vis is dit dieet een godsgeschenk. Voor anderen zal het eerder een geseling zijn. Of toch een zeer zware ommezwaai in hun dieet. Ben benieuwd of ze het gaan volhouden. En al zeker niet met die mottige recepten achteraan. Gelukkig hebben jullie mij. :-)


Op naar de volgende hype!

Veggiestan: een must have vegetarisch kookboek.

Wel grappig eigenlijk. De schrijfster van dit vegetarisch kookboek heet Sally "Butcher". Carrot was misschien toch wel beter geweest in dit geval. Maar ondanks haar naam heeft ze toch wel een heel leuk kookboek geschreven.





Veggiestan is een bonte verzameling van authentieke gerechten uit het Midden-Oosten. Iran, Jordanië, Turkije, Armenië, Egypte, Afghanistan, Irak, zelfs Cyprus... ze komen allemaal aan bod. Van streetfood tot uitgebreide gerechten, van hartig tot zoet, van soepen tot Arabische koffie's.

Heel toffe recepten dus, en vooral dingen die je niet vaak tegenkomt in kookboeken. Jahinopitta bijvoorbeeld, heeft niets met pita te maken want het is een soort van koffiekoek. Of wat dacht je van Turkse rozenblaadjesjam, of Imam Biyaldi (Flauwgevallen Imam) dat zijn gevulde aubergines. Natuurlijk zijn er verschillende soorten falafels en zelfs Turkse pizza's.





Soms heb je exotische ingrediënten nodig, maar bijna altijd is er een volwaardig 'westers' alternatief voorzien.

Kortom, een leuk kookboek, en zeker een aanrader als je eens iets 'anders' wil.

De kaart en het gebied van Michel Houellebecq

Soms weet je al van bij de eerste zin dat je een bijzonder boek in handen hebt. Ik had dit gevoel al bij de flaptekst.

Oordeel zelf:

"Als Jed Martin, hoofdpersoon van deze roman, het verhaal ervan moest navertellen, zou hij misschien beginnen bij de combiketel die het begaf op een koude dag in december. Of bij zijn vader, een bekend, geëngageerd architect, met wie hij tal van eenzame kerstdiners heeft genoten. Hij zou in elk geval melding maken van Olga, een beeldschone Russische die hij aan het begin van zijn carrière heeft ontmoet toen hij voor het eerst zijn fotografische werk op basis van Michelinkaarten exposeerde. Dat was voor hij wereldwijd succes boekte met zijn beroepenreeks, waarin hij persoonlijkheden uit alle mogelijke milieus (onder wie de schrijver Michel Houellebecq) portretteerde tijdens de uitoefening van hun beroep. Hij zou ook moeten vertellen hoe hij commissaris Jasselin een gruwelijke moordzaak hielp oplossen, waarvan de afschuwelijke details het politiekorps nog lang zouden heugen. Tegen het einde van zijn leven zou hij een zekere sereniteit bereiken en alleen nog gefluister voortbrengen."

Few. En dat is nog maar de flaptekst.







Het verhaal begint bij Jed Martin, een eenzaat die in zijn slecht onderhouden en behoorlijk vuil appartement zit te klooien met productfotografie. Tot hij een fotoreeks maakt met Michelinkaarten. Hij wordt opgemerkt door een knappe Russische vrouw (Olga) die werkt voor Michelin. Zij zorgt ervoor dat er een drukbezochte expositie komt die meteen ook de doorbraak forceert voor Jed.

Daarna begint Jed te schilderen, met bekende personen in de hoofdrol zoals Bill Gates en Steve Jobs. Hij wil dat de beroemde schrijver Michel Houellebecq voor hem de introductietekst van de catalogus schrijft. Daarom gaat Jed de schrijver verschillende keren bezoeken. De schrijver (Houellebecq dus) wordt opgevoerd als een depressieve, vereenzaamde en zelfs ietwat stinkende man die in een - op wat plastieken tuinmeubels na - zo goed als leeg huis in Ierland woont.

En dan gebeurt er een moord en kruipen we deels in de huid van inspecteur Jasselin. Je voelt zijn frustratie, zijn onzekerheid tijdens het moordonderzoek. Het verhaal eindigt opnieuw bij Jed, die het landshuis van zijn grootmoeder koopt inclusief 700 hectare bos. Die laat hij omheinen, en trekt er pal in het midden een asfaltweg door. Zo kan hij zonder omwegen elke dinsdagochtend gaan shoppen in een zo goed als verlaten Hypermarché. Hét hoogtepunt van zijn week.

"De kaart en het gebied" is een mengeling van satire, verbluffende beeldspraak en observaties. Totaal niet te vergelijken met de harde wereld die hij bijvoorbeeld in "Elementaire deeltjes" schiep... en dan toch weer wel. Je hebt de neiging om dit boek als een echte pageturner te lezen en hem er met een rotvaart door te jassen. Maar dat mag je echt niet doen. Want er zijn zoveel lagen in dit boek verwerkt, het is zo meesterlijk geschreven...


Een heel straf boek dus. En het zou mij niet verwonderen mocht Houellebecq ooit eens de Nobelprijs winnen. Echt niet.

De vroolijke tocht van Cyriel Buysse

Ik weet niet wat ik heb met Cyriel Buysse, maar als ik iets van hem lees dan is dat voor mij een soort van "thuiskomen". De verhalen zijn minstens honderd jaar oud, maar voor mij zijn ze nog steeds razend actueel. Als tiener was ik verslaafd aan zijn boeken. Tantes is en blijft mijn favoriet. Ik denk dat hij zijn tijd ver vooruit was. Als je bijvoorbeeld Stijn Streuvels leest, dan mist dat toch een zekere frisheid. Iets wat ik bij Buysse totaal niet heb.





Michiel Hendryckx is ook zo'n Buysse fan. Hij heeft speciaal voor deze uitgave de tochten die Cyriel Buysse honderd jaar geleden doorheen Frankrijk maakte, opnieuw gereden. En eigenlijk is dat een zeer goede zaak voor dit boek. De extra info die Michiel meegeeft is echt handig. Ik wist bijvoorbeeld niet wie de schrijver was van Cyrano de Bergerac. Ik ken het verhaal wel, maar de schrijver...

Maar ik loop weer voor op de feiten. De Vroolijke Tocht is een bundel reisverhalen die Buysse schreef begin vorige eeuw. Hij was de trotse bezitter van een automobiel. Een Minerva dan nog wel. In die tijd waren er nog maar een 6000-tal automobielen in België en ze waren helemaal niet geliefd onder de gewone bevolking. Toen bestonden er nog geen snelheidscontroles en er zaten toen toch al een paar serieuze snelheidsduivels tussen die - in het beste geval - een kip omver reden. Maar meestal waren het tweevoetige wezens, ook wel kinderen genaamd die onder hun wielen terecht kwamen. Ja ook in die tijd.

Gelukkig hield Buysse niet van snelheid. Hij tufte met zijn Minerva doorheen Frankrijk en wij mogen daar ruimschoots van meegenieten. Zijn beschrijvingen zijn zalig. Een ander woord heb ik er niet voor. En Buysse komt in deze verhalen echt tot zijn recht wanneer er zich rampspoed voordoet. Bijvoorbeeld wanneer een klein trompetje uit zijn auto gestolen wordt terwijl hij geniet van een heerlijke steak bearnaise. De situaties die daarop volgen zijn gewoonweg hilarisch.

Nog een memorabel moment is wanneer hij met zijn beste vriend Emile Claus (schilder) over de tuinmuur kijkt van Claude Monet, Claus' grote voorbeeld, en ze zien hem daar op een bankje zitten met zijn dochters. Hoe Buysse de reactie van Claus omschrijft is gewoonweg ontroerend.

Het laatste verhaal kan mij het meeste smaken, maar dat komt gewoon omdat Buysse dan zijn "mecano" heeft meegenomen (dat is een chauffeur/pechverhelper). Die man spreekt het dialect waarmee ik ben opgegroeid en hetwelk ik nu veel te weinig hoor. Ik mis het soms. Een beetje melig, ik weet het, maar het zij zo.

Bij het boek zitten twee cd-roms met de reisverslagen van Michiel Hendryckx en ik raad je aan (als je het boek koopt, natuurlijk) om eerst dat te beluisteren en dan pas het boek te lezen. Het zijn trouwens zeer fijne fragmenten om naar te luisteren en ik ben er zeker van dat ik ze zeker nog een paar keer zal beluisteren.

De Vroolijke Tocht is, wat mij betreft, een absolute aanrader. Het geeft je zin om door Frankrijk te reizen en om zelf de plaatsjes waar Buysse en zijn gezelschap geweest is, te bezoeken. En dat is altijd een goed teken.


Aanrader!




Ann

Religie voor Atheïsten van Alain de Botton

Ik moet toegeven, ik kan moeilijk objectief zijn als het over Alain de Botton gaat. Ik ben gewoon fan. Ik heb al verschillende boeken van hem gelezen, en ik vind ze zeer onderhoudend en interessant. Statusangst, Architectuur van het Geluk... ik heb ze verslonden.

Voor de mensen die niet weten wie Alain de Botton is, hij is een hedendaagse filosoof die eindelijk eens op een niet academische toon spreekt. Je moet zijn teksten geen honderd keer lezen om te begrijpen waarover het nu echt gaat. Toegankelijk en vlot geschreven dus, en zo heb ik het graag.





Zijn laatste boek gaat over religie, en over het nut daarvan. En wat je zelf kan doen om het gemis van religie op te vangen. Hijzelf is overtuigd atheïst maar hij ziet wel in dat religies ook wel voordelen hebben. Voordelen die mensen vormen en maken tot wat ze zijn en die dus niet of nauwelijks toegankelijk zijn voor niet-gelovigen.

Hij zegt bijvoorbeeld dat religies ervan uitgaan dat ook volwassenen fouten maken, dat ze zich soms wel eens kinderachtig durven te gedragen. Religies houden daar rekening mee en schenken vergiffenis aan de hand van bijvoorbeeld een vastenperiode. In onze moderne vaak religieloze maatschappij moet een volwassen mens perfect zijn. Fouten maken is uit den boze en vergiffenis schenken al helemaal.

Het "er is niets" kan volgens, de Botton, behoorlijk deprimerend werken op de mens. En ik geef hem daar geen ongelijk in. Niet-gelovigen kunnen misschien wel een 'life changing' ervaring hebben door het lezen van een zinvol boek, maar hoelang draagt zoiets door? In sommige religies wordt er verwacht dat bepaalde teksten elk jaar opnieuw gelezen worden zodat hun effect niet verloren gaat.





De opzet van dit boek is dus eigenlijk om al het goede van verschillende religies over te nemen, zonder onderworpen te worden aan een of ander "geloof". Sommige oplossingen die hij aanreikt zijn op z'n zachtst gezegd utopisch, andere dan weer heel grappig gevonden. Maar ze zetten je wel aan het denken.

Het is duidelijk dat hij hier en daar wel de mosterd gehaald heeft bij Spinoza, een grote filosoof uit de 17de eeuw. Ook hij zag religie als eerder een manier om een mens te vormen, de bijbel was volgens Spinoza niet het woord van God, maar meer een leidraad voor een zinvol leven.

Nu ja, als je het over religie en zijn nut hebt, kom je al snel bij Spinoza terecht, dus verwonderlijk is dat niet.


Kortom, een aanrader dus.