Veggiestan: een must have vegetarisch kookboek.

Wel grappig eigenlijk. De schrijfster van dit vegetarisch kookboek heet Sally "Butcher". Carrot was misschien toch wel beter geweest in dit geval. Maar ondanks haar naam heeft ze toch wel een heel leuk kookboek geschreven.





Veggiestan is een bonte verzameling van authentieke gerechten uit het Midden-Oosten. Iran, Jordanië, Turkije, Armenië, Egypte, Afghanistan, Irak, zelfs Cyprus... ze komen allemaal aan bod. Van streetfood tot uitgebreide gerechten, van hartig tot zoet, van soepen tot Arabische koffie's.

Heel toffe recepten dus, en vooral dingen die je niet vaak tegenkomt in kookboeken. Jahinopitta bijvoorbeeld, heeft niets met pita te maken want het is een soort van koffiekoek. Of wat dacht je van Turkse rozenblaadjesjam, of Imam Biyaldi (Flauwgevallen Imam) dat zijn gevulde aubergines. Natuurlijk zijn er verschillende soorten falafels en zelfs Turkse pizza's.





Soms heb je exotische ingrediënten nodig, maar bijna altijd is er een volwaardig 'westers' alternatief voorzien.

Kortom, een leuk kookboek, en zeker een aanrader als je eens iets 'anders' wil.

De kaart en het gebied van Michel Houellebecq

Soms weet je al van bij de eerste zin dat je een bijzonder boek in handen hebt. Ik had dit gevoel al bij de flaptekst.

Oordeel zelf:

"Als Jed Martin, hoofdpersoon van deze roman, het verhaal ervan moest navertellen, zou hij misschien beginnen bij de combiketel die het begaf op een koude dag in december. Of bij zijn vader, een bekend, geëngageerd architect, met wie hij tal van eenzame kerstdiners heeft genoten. Hij zou in elk geval melding maken van Olga, een beeldschone Russische die hij aan het begin van zijn carrière heeft ontmoet toen hij voor het eerst zijn fotografische werk op basis van Michelinkaarten exposeerde. Dat was voor hij wereldwijd succes boekte met zijn beroepenreeks, waarin hij persoonlijkheden uit alle mogelijke milieus (onder wie de schrijver Michel Houellebecq) portretteerde tijdens de uitoefening van hun beroep. Hij zou ook moeten vertellen hoe hij commissaris Jasselin een gruwelijke moordzaak hielp oplossen, waarvan de afschuwelijke details het politiekorps nog lang zouden heugen. Tegen het einde van zijn leven zou hij een zekere sereniteit bereiken en alleen nog gefluister voortbrengen."

Few. En dat is nog maar de flaptekst.







Het verhaal begint bij Jed Martin, een eenzaat die in zijn slecht onderhouden en behoorlijk vuil appartement zit te klooien met productfotografie. Tot hij een fotoreeks maakt met Michelinkaarten. Hij wordt opgemerkt door een knappe Russische vrouw (Olga) die werkt voor Michelin. Zij zorgt ervoor dat er een drukbezochte expositie komt die meteen ook de doorbraak forceert voor Jed.

Daarna begint Jed te schilderen, met bekende personen in de hoofdrol zoals Bill Gates en Steve Jobs. Hij wil dat de beroemde schrijver Michel Houellebecq voor hem de introductietekst van de catalogus schrijft. Daarom gaat Jed de schrijver verschillende keren bezoeken. De schrijver (Houellebecq dus) wordt opgevoerd als een depressieve, vereenzaamde en zelfs ietwat stinkende man die in een - op wat plastieken tuinmeubels na - zo goed als leeg huis in Ierland woont.

En dan gebeurt er een moord en kruipen we deels in de huid van inspecteur Jasselin. Je voelt zijn frustratie, zijn onzekerheid tijdens het moordonderzoek. Het verhaal eindigt opnieuw bij Jed, die het landshuis van zijn grootmoeder koopt inclusief 700 hectare bos. Die laat hij omheinen, en trekt er pal in het midden een asfaltweg door. Zo kan hij zonder omwegen elke dinsdagochtend gaan shoppen in een zo goed als verlaten Hypermarché. Hét hoogtepunt van zijn week.

"De kaart en het gebied" is een mengeling van satire, verbluffende beeldspraak en observaties. Totaal niet te vergelijken met de harde wereld die hij bijvoorbeeld in "Elementaire deeltjes" schiep... en dan toch weer wel. Je hebt de neiging om dit boek als een echte pageturner te lezen en hem er met een rotvaart door te jassen. Maar dat mag je echt niet doen. Want er zijn zoveel lagen in dit boek verwerkt, het is zo meesterlijk geschreven...


Een heel straf boek dus. En het zou mij niet verwonderen mocht Houellebecq ooit eens de Nobelprijs winnen. Echt niet.

De vroolijke tocht van Cyriel Buysse

Ik weet niet wat ik heb met Cyriel Buysse, maar als ik iets van hem lees dan is dat voor mij een soort van "thuiskomen". De verhalen zijn minstens honderd jaar oud, maar voor mij zijn ze nog steeds razend actueel. Als tiener was ik verslaafd aan zijn boeken. Tantes is en blijft mijn favoriet. Ik denk dat hij zijn tijd ver vooruit was. Als je bijvoorbeeld Stijn Streuvels leest, dan mist dat toch een zekere frisheid. Iets wat ik bij Buysse totaal niet heb.





Michiel Hendryckx is ook zo'n Buysse fan. Hij heeft speciaal voor deze uitgave de tochten die Cyriel Buysse honderd jaar geleden doorheen Frankrijk maakte, opnieuw gereden. En eigenlijk is dat een zeer goede zaak voor dit boek. De extra info die Michiel meegeeft is echt handig. Ik wist bijvoorbeeld niet wie de schrijver was van Cyrano de Bergerac. Ik ken het verhaal wel, maar de schrijver...

Maar ik loop weer voor op de feiten. De Vroolijke Tocht is een bundel reisverhalen die Buysse schreef begin vorige eeuw. Hij was de trotse bezitter van een automobiel. Een Minerva dan nog wel. In die tijd waren er nog maar een 6000-tal automobielen in België en ze waren helemaal niet geliefd onder de gewone bevolking. Toen bestonden er nog geen snelheidscontroles en er zaten toen toch al een paar serieuze snelheidsduivels tussen die - in het beste geval - een kip omver reden. Maar meestal waren het tweevoetige wezens, ook wel kinderen genaamd die onder hun wielen terecht kwamen. Ja ook in die tijd.

Gelukkig hield Buysse niet van snelheid. Hij tufte met zijn Minerva doorheen Frankrijk en wij mogen daar ruimschoots van meegenieten. Zijn beschrijvingen zijn zalig. Een ander woord heb ik er niet voor. En Buysse komt in deze verhalen echt tot zijn recht wanneer er zich rampspoed voordoet. Bijvoorbeeld wanneer een klein trompetje uit zijn auto gestolen wordt terwijl hij geniet van een heerlijke steak bearnaise. De situaties die daarop volgen zijn gewoonweg hilarisch.

Nog een memorabel moment is wanneer hij met zijn beste vriend Emile Claus (schilder) over de tuinmuur kijkt van Claude Monet, Claus' grote voorbeeld, en ze zien hem daar op een bankje zitten met zijn dochters. Hoe Buysse de reactie van Claus omschrijft is gewoonweg ontroerend.

Het laatste verhaal kan mij het meeste smaken, maar dat komt gewoon omdat Buysse dan zijn "mecano" heeft meegenomen (dat is een chauffeur/pechverhelper). Die man spreekt het dialect waarmee ik ben opgegroeid en hetwelk ik nu veel te weinig hoor. Ik mis het soms. Een beetje melig, ik weet het, maar het zij zo.

Bij het boek zitten twee cd-roms met de reisverslagen van Michiel Hendryckx en ik raad je aan (als je het boek koopt, natuurlijk) om eerst dat te beluisteren en dan pas het boek te lezen. Het zijn trouwens zeer fijne fragmenten om naar te luisteren en ik ben er zeker van dat ik ze zeker nog een paar keer zal beluisteren.

De Vroolijke Tocht is, wat mij betreft, een absolute aanrader. Het geeft je zin om door Frankrijk te reizen en om zelf de plaatsjes waar Buysse en zijn gezelschap geweest is, te bezoeken. En dat is altijd een goed teken.


Aanrader!




Ann

Het raadsel Spinoza. Een knap boek.

Ik heb altijd al een boon voor Spinoza gehad. Voor mensen die Spinoza niet kennen, het is een 17de eeuwse filosoof van Portugees Joodse afkomst maar die zijn hele leven in Nederland heeft gewoond. Het was een bijzonder man die het aandurfde op het geloof in vraag te stellen. En al zeker de notie "God". Mocht hij dat een tiental jaar eerder gezegd hebben, dan was hij gegarandeerd op een wel zeer persoonlijke barbecue terecht gekomen.

Gelukkig voor hem woonde hij in het tolerante Nederland. Althans, de Nederlanders waren tolerant... de Joden een pak minder. De Joodse religieuze autoriteit sprak zelfs een Cherem over hem uit. Dat wil gewoonweg zeggen dat hij voor de rest van zijn leven geen contact meer mocht hebben met Joden, dus ook zijn met eigen familie niet.





Dit boek gaat deels over de gevolgen van de Cherem en hoe hij daarmee omging. Alhoewel de auteur nadrukkelijk zegt dat het alleen maar giswerk is. Er is over de mens Baruch of Bento (Benedictus) Spinoza heel weinig bekend. Zijn filosofische werken daarentegen hebben enorm veel mensen aangesproken, en zelfs veranderd. Goethe bijvoorbeeld was begeesterd door Spinoza. Er werd zelfs verteld dat hij een heel jaar lang het boek "Ethica" met zich mee sleurde.

En precies dat feit intrigeerde de tweede hoofdfiguur in dit boek, Alfred Rosenberg. Alfred was een notoire jodenhater en behoorde tot de vroege intimi van Hitler. Het portret dat de schrijver (Irvin D. Yalom) van Rosenberg schetst, is veel accurater want er bestaan nu eenmaal meer documenten over deze man. Hij was er verantwoordelijk voor dat belangrijke kunstwerken en bibliotheken van de Joodse slachtoffers in Duitse handen viel. Zo ook de boekenverzameling van Spinoza. 't Is te zeggen de gereconstrueerde bibliotheek, want na de dood van Spinoza was alles openbaar verkocht. Aan de hand van documenten van de notaris die de verkoop toen organiseerde, hebben ze 150 jaar later de bibliotheek opnieuw kunnen samenstellen (maar dan niet met de originele boeken).

Dit verhaal is dus een tweeluik en aan de hand van dialogen tussen Spinoza en Franco Benitez (een Jood die Spinoza clandestien opzocht) en Rosenberg met zijn psychiater anderzijds. De schrijver van dit boek is een psychotherapeut en eigenlijk is dit verhaal een denkbeeldig gesprek met de twee hoofdfiguren en de schrijver.

Daarom mag je eigenlijk dit boek niet als roman zien, maar eerder als een soort van naslagwerk. Razend interessant en heel leerrijk. Ik heb er alvast van genoten, en hopelijk jullie ook.


Ann

HhhH, een lichtjes geniaal boek.

Himmlers hersens heten Heydrich is de naam van het debuut van Laurent Binet. Ik had het boek al een hele tijd geleden zien liggen, maar ik vond het zo'n rare titel dat het mij niet echt aansprak. Tot ik het voor een prikje vast kon krijgen.





Het boek vertelt drie verhalen op een heel unieke manier. Enerzijds wordt het verhaal verteld van Heydrich, het hoofd van de SS en rechterhand (en volgens velen de brains) van Himmler. Alles wat over hem in dit boek verteld wordt is geschiedkundig juist. Zijn carrière bij de Nazi's, de intriges, de moorden, zijn aandeel in de Kristalnacht, zijn belangrijke rol in de holocaust... en natuurlijk ook de aanslag waarbij Heydrich om het leven kwam in 1942.

En dan is er het verhaal van Jan Kubis en Jozef Gabcik, twee Tsjechische parachutisten die opgeleid worden om Heydrich te vermoorden, hoe ze werden verraden, en vooral ook hoe ze 8 uur lang weerstand bieden aan 800 (!) Nazi's.

Het derde verhaal is dat van de auteur zelf. Je leest gewoon mee hoe zijn roman tot stand komt, wat zijn gedachtegang is, hoe hij zijn onderzoek voert, waarom hij weigert om dialogen te schrijven (want die zijn sowieso onwaar want hij kan gewoon niet weten wat er exact gezegd werd),...

Je zou denken wat een merkwaardig boek, maar het leest echt als een TGV. En het is, ondanks de ietwat vreemde opzet, ongelooflijk spannend en onderhoudend. Ik vind het een ongelooflijk knap debuut. En het smaakt zeker naar meer. Absoluut.


Volgende boek op het menu: Het raadsel Spinoza. Ik ben benieuwd.


Prettig weekend!