Falafels van pompoen met koriander en komkommerdip

Vandaag laten we de beestjes in leven en attaqueren we een onschuldige pompoen. Je mag zelfs kiezen dewelke. Butternut of gewoon, 't maakt niet uit, 't is even lekker en pittig. De komkommerdip past er echt perfect bij en is dus absoluut een aanrader. Het recept komt opnieuw uit de Vegalicious van Alice Hart. Kom, genoeg geleuterd, we gaan de pompoen bij de horens vatten.





Wat heb je nodig?

500 g pompoen, ontpit, geschild en in stukken gesneden
2 el olijfolie
300 g kikkererwten uit blik
2 teentjes look, grofgehakt
1/2 kl bicarbonaat
1/2 bosje fijngehakte peterselie
1 bosje koriander fijngehakt
1 kl korianderpoeder
1 kl komijnpoeder
peper en zout


Voor de dip:

1/2 geschilde, ontpitte en grofgeraspte komkommer
300 dikke yoghurt (griekse is perfect)
1 el citroensap
peper en zout


Warm de oven voor op 200 graden. Leg de stukken pompoen op een ovenplaat en besprenkel met olijfolie. Kruid rijkelijk met peper en zout. Zet in de oven en laat 35 minuutjes bakken tot de pompoen zacht is. Laat afkoelen.

Doe de uitgelekte kikkererwten in een keukenmachine met de knoflook, het bicarbonaat, peterselie, koriander, korianderpoeder en komijn. Hak tot je een grof en korrelig deeg bekomt. Doe in een schaal, kruid opnieuw met peper en zout.

Prak de pompoen met een vork en roer onder de kikkererwten. Zet de mengeling minstens een half uurtje in de koelkast.

Bekleed een ovenplaat met bakpapier. Vorm met je handen de falafels en leg ze op het papier. Besprenkel met nog wat olijfolie en laat 15 tot 20 minuutjes bakken op 200 graden tot ze goudbruin zien.

Nog snel de dip:

Druk met je handen het vocht uit de geraspte komkommer en doe de komkommer bij de yoghurt. Breng op smaak met het sap en peper en zout. Roer goed en laat eventjes rusten in de koelkast.


Dien de falafels op met rijst of pitabroojes en sla. Heel errug lekker!

Moeder! 't Is appelstrudel!

November is bij ons strudelmaand, vraag me niet waarom zenne. Maar 't was vroeger traditie om na de boekenbeurs ergens een appelstrudel met een bolletje ijs te aan eten. Die boekenbeurs laat ik al jàren links liggen, maar de strudel mocht blijven. Veel werk is er niet aan en moeilijk is het ook al niet. Geweldig hé.





Wat moet daarin?

1 rol kant-en-klaar bladerdeeg
3 moesappelen
1 harde appel (type braeburn)
1 klontje boter
2 el sinaasappelsap
50 g rozijntjes
1 el honing
2 el bruine suiker
3 el amandelpoeder
1/2 kl kaneel
1 losgeklopt ei met een scheutje water

Afwerking (optioneel):

1 klontje boter (kamertemperatuur)
1 el rietsuiker (of grove kristalsuiker) (optioneel)

Schil de appelen, ontdoe ze van hun klokhuis en snij in blokjes van 2 cm. Zet een grote braadpan op het vuur, smelt er het klontje boter in en bak de appeltjes gedurende 2 minuten. Doe er de bruine suiker, rozijntjes, honing, kaneel en sinaasappelsap bij en laat nog 1 minuutje bakken. Giet de inhoud van de pan in een vergiet en laat uitlekken en afkoelen.

Warm de oven voor op 220°. Neem een bakplaat en ontrol het bladerdeeg en laat het meegeleverde boterpapier onderaan liggen, da's om het aanbakken te vermijden. Neem het geklutste ei en bestrijk de buitenrand van het deeg met het ei (2 cm). Bestrooi 1 helft van het deeg met het amandelpoeder en schep hierop de appelvulling. Vouw de strudel dicht en druk de uiteinden goed aan (je mag het eventueel overvouwen en nog eens aandrukken).

Kerf een paar sneden op de bovenkant van het deeg zodat tijdens het bakken de stoom uit de strudel kan ontsnappen. Bestrijk de bovenkant van het deeg met het geklutst ei. Zet de strudel in de oven gedurende 20 minuutjes.

Haal na 20 minuutjes de strudel eventjes uit de oven, bestrijk met de kamerwarme boter en bestrooi met de grove (riet)suiker. Zet nog eens 5 minuutjes in de oven.



Geniet ervan!

Vindegij mijn gat niet te dik in deze rok?

Ik vind van wel ja.








Kim, zoek jij nog modellen voor je rokkenboekje?


:D


Met andere woorden Baziel moet zijn kapje niet meer dragen, zijn oogje is definitief gered. :-)

Seriously Vegalicious pompoentaartjes met feta

Oooooooooooooohhhhhhh! Dees is lekker. Oh! Oh! Oh! Niet te doen jong! Juffraa ZsaZsa had al een paar keer over dat kookboek Vegalicious geschreven en ja, dan moet ik dat ook proberen hé. Dat boek van Alice Hart lijkt me echt wel een aanrader. Die pompoentaartjes was het eerste dat ik getest heb, en 't is wreed goed meegevallen. Ik heb er een slaatje bij geserveerd van mesclun, druifjes en walnoten en een vinaigrette van olijfolie en banyuls azijn.






400 g ontpitte, geschilde en in plakken gesneden pompoen
1 el olijfolie
150 g feta
1 el harissa
1 losgeklopt ei + 1 extra (apart)
2 el kwark
10 plakjes diepvries bladerdeeg (10x10 cm)
4 takjes tijm


Warm de oven voor op 200°. Leg de plakken pompoen op een ovenplaat en besprenkel met de olijfolie. Bestrooi met peper en zout en zet ze ongeveer 25 minuutjes in de oven. Als ze relatief zacht zijn, mogen ze uit de oven en eventjes afkoelen.

Snijd de helft van de feta in kleine blokjes en verkruimel de andere helft. Doe 1 losgeklopt ei in een kommetje en schep daarbij de harissa, kwark en de verkruimelde feta. Kruid met peper en heel weinig zout.

Bekleed een ovenplaat met bakpapier. Snij de plakjes bladerdeeg in 2 en schik op de ovenplaat. Hou er rekening mee dat ze wat uitzetten. Doe wat water bij het tweede losgeklopt ei en bestrijk met een borsteltje de plakjes bladerdeeg.

Leg op elk stukje bladerdeeg wat van het harissamengsel in het midden. Verdeel er vervolgens de pompoenplakjes en de blokjes feta over. Bestrooi met de tijm en zet 15 tot 20 minuutjes in de oven tot het bladerdeeg rijst en goudgeel ziet.

Serveer direct.


Yum!

Post voor mevrouw Bromley

5 lange jaren heb ik gewacht op het nieuwe boek van Stefan Brijs. Arend en De Engelenmaker zijn twee van mijn meest favoriete boeken. Verbluffend geschreven en, vooral bij het laatste, een maf verhaal. Eentje waarvan je voortdurend denkt: hoe bedenkt iemand zoiets? Een groot verteller dus, dat sowieso.





De hoofdrol in zijn nieuwe boek is John Patterson, een 19-jarige jongen die ervan droomt om te gaan studeren. Maar dan breekt de 1ste wereldoorlog uit. De druk van buitenaf om toch maar te kiezen voor het front in plaats van de universiteit wordt alsmaar groter. Je bent een lafaard en een volksverrader als je niet meegaat in die oorlogsgekte.

Zijn beste vriend en de zoon van de vrouw die hem deels heeft opgevoed, staat al te popelen om die Duitsers een lesje te leren. Jammer genoeg voor hem, is hij te jong maar met een list weet hij zich toch aan te sluiten bij het leger. De vader van John is postbode en verzameld boeken. Boeken die hem doen denken aan zijn overleden vrouw die haar bevoorrechte positie opgaf om met hem te trouwen.

In het tweede deel van het boek trekt John toch naar het front en gaat hij op zoek naar zijn vriend. Wat hij daar allemaal meemaakt, de gruwel, de waanzin, tart alle verbeelding.

Eigenlijk is Post voor mevrouw Bromley twee boeken ineen. Het eerste deel, laten we het voor de gemakkelijkheid het universiteitsgedeelte noemen, speelt zich af in Engeland. Met overtuigende precisie schetst Brijs een treffend beeld van hoe het er in die tijd aan toeging. De propaganda, de leugens, de druk van de massa.

In het tweede deel beschrijft hij het front zoals mijn grootvader dat altijd gedaan heeft. Geen heldhaftige verhalen, alleen maar terreur, de geur van de dood, het onophoudelijke lawaai, de gekte. Geen eer, geen glorie. En veel nodeloos bloedvergieten. Zonder al te veel in detail te gaan, voel je meteen hoe het daar moet geweest zijn. Hij toont hoe elk mens anders met de waarheid omgaat en wat de oorlog met hen doet.

Het is een mooi, gevoelig boek geworden. Is het zo spectaculair als "De Engelenmaker"? Neen dat niet. Maar het is wel een goed geschreven historische roman en ik lees dat toevallig graag. Het kon misschien wel 100 pagina's korter, maar da's gewoon moeilijk doen van mijn kant.

Een aanrader dus. Voor mensen die houden van historische romans.

Zo mooi kan dierenliefde zijn.

Deze man had zich 5 jaar lang ontfermd over een jonge gorilla. Maar toen het te gevaarlijk werd ('t blijft een wild beest natuurlijk) hebben ze hem voorbereid op een leven in de jungle. Na 5 jaar keerde de man terug naar de plek waar de gorilla losgelaten werd.






Schoon hé.

De niets is wat het lijkt pasta.

Tsssssssssssss........ Het ging niet goed gisteren, ik had nogal veel werk, een strakke deadline en goesting in pasta met de rest van mijne roquefort. Maar 't was niet echt mijn smaak. Dus heb ik hem opnieuw gemaakt, met een absoluut heerlijk resultaat... maar daar heb ik dan weer geen foto van. Je gaat het dus met deze moeten stellen om dat hongergevoel op te wekken.




Wat heb je nodig?

1 kleine ui of 1 grote sjalot, fijngehakt
2 teentjes look, fijngehakt
1 klontje boter
4 el witte wijn (optioneel)
1/2 bakje kastanjechampignons (in plakjes gesneden)
2 el mascarpone
50 g blauwe kaas (in blokjes)
3 handjes jonge spinazie of ruccola
3 el gehakte walnoten (optioneel)
peper, zout en muskaatnoot
pasta


Kook de pasta volgens de aanwijzingen op het pak.

Laat het klontje boter in een pannetje smelten op middelhoog vuur. Doe er de ui/sjalot en look bij en laat heel traagjes sudderen. Nu mogen er de champignons bij en bak tot ze bijna gaar zijn. Giet er de witte wijn bij en roer er de mascarpone en de roquefort onder. Kruid met peper, zout en muskaatnoot. Doe net voor het afgieten van de pasta 3 à 4 el kookvocht van de pasta bij de saus.

Giet de pasta af en doe terug in de kookpan. Roer er de saus en de spinazie of ruccola onder.


Smakelijk!

Voor de mensen die het zou interesseren. De eerste poging was zonder de mascarpone en champignons en het miste toch iets. Het was iets te scherp naar mijn goesting.

Superzalige appelbeignets

Bij mijn ouders was het traditie om op oudejaar appelbeignets te bakken. Maar sedert de blijde intrede van de gourmets, fondues, kreeften en andere exotische uitspattingen van deze wereld, is dit gebruik in onbruik geraakt. En ik vrees dat het moeilijk (lees onmogelijk) zal zijn om deze traditie nieuw leven in te blazen, dus zoeken we maar een nieuwe datum. Wat denk je van 1 november? Of de 11de november, 't is dan toch zo'n dooie boel ;-)

Soit, deze beignets heb ik gemaakt met een beslag op basis van bier. Geen paniek, je proeft het bier helemaal niet, maar het zorgt wel voor extra luchtigheid.





Wat gaat daar allemaal in?

150 g bloem
1 zakje vanillesuiker
15 cl bier van hoge gisting (genre blonde Leffe, maar pils kan ook)
1 snufje zout
1 ei
4 stevige appelen (type braeburn, goudrenet, géén granny smiths)
bloemsuiker


Zeef de bloem in een grote kom, doe er de vanillesuiker en het zout bij en roer even. Splits het ei en doe de dooier bij de bloem en het eiwit in een vetvrije kom. Roer de eierdooier onder de bloem en giet er voorzichtig het bier bij. Roer met een klopper tot alle klontertjes verdwenen zijn. Klop het eiwit tot een stevig schuim en spatel voorzichtig onder het beslag. Zet het beslag een half uurtje in de koelkast.

Schil de appelen en verwijder het klokhuis met een appelboor. Snij de appels in plakken van een dikke centimeter.

Dop de plakjes in het beslag tot alles mooi onder een laagje deeg zit en bak op 170° in de friteuse (zonder mandje!!!) en maximaal 3 à 4 tegelijkertijd. Draai de beignets regelmatig om zodat ze overal mooi goudbruin bakken (zo'n 2 à 3 minuutjes). Haal ze met een schuimspaan uit de olie en laat eventjes uitlekken op keukenpapier.

Bestuif rijkelijk met bloemsuiker en geniet alsof het de laatste dag van 't jaar is.

Hoed af voor deze gast...

De ouw garde onder ons kent ze vast nog wel: de rubik's kubussen. Deze gast slaagt er niet alleen om er een op te lossen, maar hij doet nog iets anders tegelijkertijd. Kijk zelf maar.